Alchemie - een laatste gebaar dat verder reikt

Alchemie – een laatste gebaar dat verder reikt

Soms zegt poëzie meer dan duizend woorden. In zijn gedicht “Alchemie” vangt schrijver Joris van Casteren de essentie van lichaamsdonatie: het idee dat een mens, zelfs na zijn dood, nog iets waardevols kan nalaten. Niet in de vorm van bezit of een grafsteen, maar in kennis, onderwijs en betere zorg voor toekomstige generaties.

Het gedicht is speciaal geschreven voor Fenix Biomed, en wordt gegeven aan de nabestaanden, als steun en dank bij het ophalen van hus naaste.

De magie van geven

Het woord alchemie verwijst naar de oude zoektocht om gewone metalen in goud te veranderen. In dit gedicht gaat het niet om goud, maar om een ander soort rijkdom: de nalatenschap die ontstaat wanneer iemand besluit zijn lichaam ter beschikking te stellen.

Waar de een eindigt, begint voor de ander een kans om te leren. Studenten geneeskunde ontdekken hoe het menselijk lichaam werkt, onderzoekers vinden nieuwe inzichten die levens kunnen verbeteren. Het is de stille transformatie van verlies naar hoop, van sterfelijkheid naar betekenis.

Woorden die raken

Voor families kan het lezen van dit gedicht troost bieden. Het verwoordt wat soms moeilijk te zeggen is: dat een laatste gebaar groots kan zijn, zonder dat het zichtbaar hoeft te zijn. Dat er schoonheid schuilt in het idee dat het leven van één mens de zorg voor velen kan verbeteren.

Bij Fenix Biomed zien we dit dagelijks terug. Donoren en hun families maken een keuze die verdriet en trots samenbrengt. Het is de ultieme vorm van alchemie: van verlies iets nieuws laten ontstaan.

Wil je meer weten over de betekenis van lichaamsdonatie?